Η Ανθούσα εντοπίζεται στην αρχή του ορεινού όγκου της νότιας Πίνδου, εικοσιπέντε περίπου χιλιόμετρα νότια από το Μέτσοβο. Είναι το προτελευταίο χωριό (πριν το Χαλίκι) του νομού Τρικάλων, στα βορειοδυτικά του σύνορα με τον νομό Ιωαννίνων, όπως αυτά καθορίζονται από το όρος Λάκμος (Περιστέρι), που με την επιβλητική του παρουσία δεσπόζει στη γύρω περιοχή. Αν μάλιστα βρεθεί κανείς στην κορυφή του Περιστερίου (ύψος 2.295 μέτρα) νωρίς το πρωί, με διαυγή ατμόσφαιρα, μπορεί να απολαύσει στα δυτικά του τις ασημένιες αντανακλάσεις της Παμβώτιδας, της λίμνης των Ιωαννίνων. Μεταξύ της Ανθούσας και του Περιστερίου ο Ασπροπόταμος ταράζει την ησυχία των γύρω δασών, καθώς βιάζεται να κατηφορίσει προς τα νότια, να «ενηλικιωθεί» και, ως επιβλητικός Αχελώος πλέον, να ξεχυθεί ελεύθερος στη θάλασσα του Ιονίου.

Εκεί λοιπόν, δίπλα στις πηγές του Αχελώου, συντροφιά με τα πυκνά δάση έλατου και οξυάς, σκαρφαλωμένο στα 1.150 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, απλώνεται γαλήνιο και νωχελικό το χωριό μας. Ένα μόλις χιλιόμετρο από τη «Σμίξη», το σημείο δηλαδή που σμίγουν, που ενώνονται το Ανθουσιώτικο με το Χαλικιώτικο ρέμα, πέντε χιλιόμετρα από το Χαλίκι, τελευταίο χωριό της διαδρομής προς τα βορειοδυτικά όρια του νομού Τρικάλων.

Έχοντας ως σημείο εκκίνησης τα Τρίκαλα, ο ταξιδιώτης έχει δύο επιλογές για το ταξίδι προς την περιοχή: α) ακολουθείτε τη δυτική έξοδο των Τρικάλων προς την Πύλη (Πόρτα Παναγιά για τους ντόπιους) και συνεχίζετε προς το τουριστικό θέρετρο της Ελάτης (Τύρνα), πασίγνωστη πλέον στους Αθηναίους. Αν αντέξετε τις «Σειρήνες» της έντονης ζωής και της πολυκοσμίας που θα σας καλούν κοντά τους σ' αυτό το πολύβουο χωριό (σχεδόν κωμόπολη πλέον πληθυσμιακά) και συνεχίσετε τον πανέμορφο ανηφορικό φιδίσιο δρόμο, τότε δε θα απογοητευτείτε. Λίγο παραπάνω, το οροπέδιο και τα περίφημα Περτουλιώτικα λιβάδια θα κλέψουν με την ασύγκριτη ομορφιά τους τις αισθήσεις και την καρδιά. Πάρτε μια βαθιά ανάσα, ξεκουραστείτε για λίγο, μα μην υποκύψετε στον νέο πειρασμό. Άλλωστε, σας περιμένουν αντίστοιχες ομορφιές όχι πολύ πιο μακριά, και μάλιστα χωρίς υπερβολικές δόσεις «τουριστικής ανάπτυξης» και «πολιτισμού». Αν λοιπόν είστε λάτρης της ανεπιτήδευτης απλότητας και της ακατέργαστης φυσικής ομορφιάς, τότε συνεχίστε τον ασφαλτόδρομο μετά το Περτούλι και το Νεραιδοχώρι˙ αν όχι, τότε το ταξίδι σας έχει τελειώσει εδώ.

Το τοπίο τώρα αλλάζει, γίνεται πιο άγριο, καθώς το υψόμετρο μεγαλώνει και οδηγείτε πολύ κοντά στις κορυφές των γύρω βουνών. Η θέα ανοίγει, ο ορίζοντας γεμίζει με επιβλητικές οροσειρές μπροστά και αριστερά σας. Περνάτε το χωριό Δέση και πέντε χιλιόμετρα αργότερα ο Αχελώος εμφανίζεται κάτω αριστερά σας. Ουσιαστικά η υπόλοιπη διαδρομή θα ακολουθήσει αντίστροφα το ρεύμα του προς τις πηγές του θρυλικού ποταμού. Κοιτάζοντας πάντα προς τ' αριστερά σας (προσοχή, όχι ενώ οδηγείτε, οι χαράδρες εδώ είναι πολύ απόκρημνες και οι στροφές πολύ επικίνδυνες) θα δείτε στο βάθος το Γαρδίκι και λίγο μετά την Αγία Παρασκευή (Τζούρτζια) και τη Μηλιά. Απέχετε πλέον λίγα χιλιόμετρα από την τοποθεσία «Τρία Ποτάμια»: στην πραγματικότητα τα ποτάμια που ενώνονται εδώ είναι δύο, για να δημιουργήσουν τον Αχελώο. Στη διασταύρωση στρίβετε αριστερά, και δώδεκα χιλιόμετρα απολαυστικής επιδρομής δίπλα ακριβώς στις όχθες του «Άσπρου» (Ασπροπόταμου) είναι αρκετά για να φθάσετε στη «Σμίξη». Από εκεί η δεξιά παράκαμψη θα σας οδηγήσει στην αγκαλιά της Λιπινίτσας. Βρίσκεστε μόλις 105 περίπου χιλιόμετρα μακριά από τα Τρίκαλα και «έτη φωτός» μακριά από την ανιαρή καθημερινότητα, σ' έναν επίγειο παράδεισο.

δείτε το χάρτη

β) Η δεύτερη διαδρομή, εκτός του ότι είναι λίγο πιο σύντομη από την πρώτη (περίπου 96 χλμ. από τα Τρίκαλα), είναι και η αγαπημένη των περισσότερων Ανθουσιωτών. Αυτή τη φορά ακολουθείτε τη βόρεια έξοδο των Τρικάλων, κατευθυνόμενοι προς Καλαμπάκα. Η μεγάλη ευθεία είναι πρόκληση για γρήγορη οδήγηση, καλύτερα όμως να είστε προσεκτικοί, καθώς τα «μπλόκα» της Τροχαίας, αλλά και οι «κινητοί Χάροι», τα διάφορα αγροτικά μηχανήματα, καραδοκούν σε όλο το μήκος του ασφαλτοδρόμου. Άλλωστε η ήρεμη οδήγηση θα σας δώσει μοναδική ευκαιρία να απολαύσετε τη φανταστική θέα των Μετεώρων, των επιβλητικών βράχων που, πολλά χιλιόμετρα πριν φθάσετε στην Καλαμπάκα, θα δεσπόζουν ευθεία μπροστά σας, αιχμαλωτίζοντας το βλέμμα και την καρδιά σας. Ακολουθείτε τον περιφερειακό της Καλαμπάκας προς τα δυτικά, κατευθυνόμενοι προς τα Ιωάννινα (μη χάσετε στ' αριστερά σας το καταπληκτικό πλατανόδασος στην όχθη του Πηνειού). Οκτώ χιλιόμετρα έξω από την Καλαμπάκα συναντάτε τη διασταύρωση προς Γρεβενά-Κοζάνη. Συνεχίζετε ευθεία προς Ιωάννινα, αλλά προσοχή! αμέσως μετά τη γέφυρα του Πηνειού αφήνετε την εθνική και στρίβετε αριστερά (δεν υπάρχει αριστερό φανάρι, οπότε η προσοχή σας πρέπει να είναι τεταμένη) προς τα χωριά του Ασπροποτάμου, όπως πληροφορεί η σχετική ταμπέλα. Το πρώτο χωριουδάκι που συναντάτε, καθώς αρχίζετε την ανάβαση, είναι το Μουργκάνι. Το μικρό βενζινάδικο που υπάρχει εδώ είναι η τελευταία ευκαιρία σας για ανεφοδιασμό, καθώς πιο πάνω δεν υπάρχει ίχνος βενζιναντλίας. Κανείς δεν ανεβαίνει στην Ανθούσα με μισογεμάτο τεπόζιτο στο Μουργκάνι˙ άλλωστε, χρειάζονται καύσιμα για τις μακρινές βόλτες στα βουνά.

Η διαδρομή στη συνέχεια εναλλάσσει φυλλοβόλα δέντρα σε πιο χαμηλό υψόμετρο, με αειθαλή έλατα πιο ψηλά, που καλύπτουν τα πάντα. Περνάτε την όμορφη Καστανιά, τον Αμάραντο, και μετά από μια απότομη «φιδωτή» ανάβαση (ιδανική για μια πιο «αγωνιστική» οδήγηση σε όσους είναι έμπειροι οδηγοί, όχι βέβαια για τους αφελείς αυτοαποκαλούμενους «Σουμάχερ») μπαίνετε στις «οξιές», ένα από τα πλέον σαγηνευτικά κομμάτια του ταξιδιού. Στην καρδιά του πυκνού δάσους αρχίζετε πια να συνειδητοποιείτε ότι βρίσκεστε «αλλού» σε σύγκριση με την πεζή «τσιμεντένια» καθημερινότητα, στην οποία αναγκάζεστε να βιώνετε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας.

Βγαίνοντας από το δάσος με τις οξυές θα συναντήσετε την τοποθεσία «Κιάτρα Μπράστα» (στη βλάχικη διάλεκτο και σημαίνει «Όρθια Πέτρα»), το υψηλότερο σημείο της διαδρομής. Αξίζει να σταματήσετε για λίγα λεπτά εδώ. Πίσω αριστερά σας η ανοιχτή θέα που απλώνεται σχεδόν ως τα Μετέωρα είναι μαγευτική. Μπροστά σας, σχεδόν στο ίδιο ύψος όπου βρίσκεστε, κορυφές βουνών πνιγμένες στα έλατα και τις οξυές. Και ακριβώς δεξιά σας ό,τι απέμεινε από την αυθεντική «Κιάτρα Μπράστα» μετά τη διαπλάτυνση του δρόμου. Ο αέρας είναι δροσερός, ή παγωμένος (ανάλογα με την εποχή που ταξιδεύετε), γεμάτος καθαρό οξυγόνο˙ ιδανική στιγμή για μερικές βαθιές εισπνοές. Τώρα ξεκινά η κατάβαση, η οποία θα σας οδηγήσει μετά από αρκετές στροφές στο «Κουκουφλί», την πανέμορφη τοποθεσία πλάι στο ποτάμι, στην άλλη όχθη του οποίου βρίσκεται το Δασαρχείο. Σας προτείνουμε να κάνετε μια στάση εδώ, πίνοντας ελληνικό καφεδάκι και τρώγοντας γλυκό καρύδι (σπεσιαλιτέ της περιοχής) στο φιλόξενο μαγαζάκι που υπάρχει. Για τους πιο μερακλήδες μια αχνιστή φασολάδα ή μια μερίδα γίδα βραστή θα είναι ό,τι πρέπει, ειδικά αν ο καιρός είναι ψυχρός κι ανάποδος. Περνώντας τις διασταυρώσεις για την Κρανιά και την Καλλιρρόη, θα συναντήσετε την τοποθεσία «Τρία Ποτάμια». Από εδώ η συνέχεια είναι γνωστή από την πρώτη διαδρομή.

δείτε το χάρτη